Bizitza ikusteko modu asko daude. Diego Garciak korrika ikusten zuen. Eta halaxe eman zuen azken arnasa. Grinik handienarekin egiten zuen hartantxe, alegia. Azkar, gainera. Hura joan zenetik igarotako hamar urteak gehienoi joan zaizkigun moduan. Ziztu bizian. Beharbada azkarregi bizi izan zelako xahutu zitzaizkion indarrak artean gazteegia zela. Baina haren ttipi-ttaparen oihartzuna ez da mututu Azpeiti eta Azkoiti arteko bidean. Haren izenak ahoz-aho segitzen du gure artean. Arnas-estuka joan ohi diren beste hainbat lasterkari ditu bidelagun, eta ametsak erronka bihurtzen dituzten beste asko eta asko, berriz, lagun. Izan ere, maratoiak irabazteko helmugak amets, eta ametsak erronka egin behar dira.Iraganak ez du irentsi Diego Garcia. Aitzitik. Herri oroimenak tokia egin dio. Txoko berezia utzi dio. Ez soilik gure enbaxadoreetako bat zelako dominak etxeratzen zituen herrialde haietan eta harro sentiarazten gintuelako 42.195 metro igarotzeko ematen zuen pauso bakoitzean. Zen bezalakoa zelako baina. Puntako atleta. Bai. Eta azkoitiar peto-petoa. Herrikoa. Gutarra. Gurasoak Extremadurakoak izaki, aise ikasi zuen euskaraz. Ikasi eta egin, ahal zuen tokian eta ahal zuen ororekin. Horrek berak zerbait esan nahi du. Zerbait ez, asko. Dagoen tokian erroak botatzen asmatzen duena, beti bueltatzen da bere habira. Argi zuen hori Diegok. Atletismoak mundua ezagutzeko parada eman zion baina ez zuen tentaziorik erakutsi sekula pilatuta zituen dominak eta zapatilak hartu eta, hobeto bizi zitekeen beste edonora joateko. Beti hementxe. Beti lasterka. Egindako esfortzuak une loriatsuak eman zizkion. Baina bere jaioterrian eta bere herritarrekin gozatu eta ospatu zituen. Hori zor diogu. Arrazoi asko tarteko, belaunaldi gazteek eredutzat hartu behar duten erreferentea da, batik bat, edozein kirolek ahalegina eskatzen duelako, utzikeriak eta nagikeriak alde batera utziz, abiapuntua eta helmuga bereiziz. Baina jakinik abiapuntuko pertsona bera dela helmugara iristen dena. Diego Garciak Azkoitian, herrian, zituen abiapuntua eta helmuga. Horregatik dago eta egongo da gurekin.
martes, 15 de marzo de 2011
jueves, 10 de marzo de 2011
Abantaila fiskalak, kontziliazioaren alde egiten duten enpresentzat
Usteak erdia ustel, esan ohi da. Nahi izate hutsak ere erdia antzua du zerbait egin ezean. Ahoz ahodarabilkigu kontziliazio hitza. Familiaren eta lanaren arteko adiskidetzea, alegia. Baina kontziliazioa praktikan jartzeak baditu bere zailtasunak, oraindik gai horren inguruan iritzi kontrajarriak daudelako. Ez dago eskatzen duen adinako akordio zabalik enpresa, sindikatu eta gainerako eragile sozio-ekonomikoen artean. Baina ez dut sinesten gauzak kasualitatearen edo zortearen ondorio direnik. Lana egin behar da. Bideak jarri, kasu honetan, gizarte osoaren arazoaz ari baikara hitz egiten. Hori da Batzar Nagusietan kontziliazioaren inguruan EAJ-PNVren ekimenez egin dena. Urrats bat eman.
PPren babesarekin, ez arauzko proposamen bat aurkeztu genuen, sei hilabeteko epean, eta Gipuzkoa Aurreraren baitan, egunerokotasuna erraztuko diguten neurriak aztertu zitezen. Eta landutako Testua datorren astean bozkatuko da Batzar Nagusietan. Besteak beste, kontziliazioa ahalbidetzen duten enpresei abantaila fiskalak ematea aipatzen da txostenean. Enpresak har ditzakeen erabakien artean daude lana etxetik egiteko aukera eskaintzea edota gurasotasun baimena luzatzea legeak agintzen duenaz haratago.
Parte hartu dute, kasu honetan, sindikatuak, enpresen ordezkariak eta gaian aditu diren beste hainbatek. Ez da gutxi, gure egunerokotasunean ia erotzeraino eramaten gaituen gai baten inguruan eztabaida zabaltzea bakarrik, ez baita erraza gure ordutegiekin gure seme-alabek behar gaituztenean, haien ondoan egotea. Baina gaur seme-alabek behar nauten bezala, bihar edo etzi, aiton-amonek beharko naute. Kontziliazio eza ez da adin tarte bateko estualdia edo kontua. Haurrek gurasoen falta sufritzen dute, aita edo amaren eskuen igurtzi gehiago nahiko lituzketelako hainbatetan. Nerabe izatera iritsi aurretik jartzen zaie etxeko giltza sokan lepotik zintzilik. Etxera iritsi eta konpainia bakarra: telebista edo ordenagailua. Geroago, erlojuaren torturapean bizitzera kondenatzen gaitu kontziliazio faltak, eta bakardade krudelenera zahartzaroan. Beraz, zertan ari gara? Oraindik ez zaigu buruan sartzen lantokian egoteak, egote aldera, ez duela ekoizpena handitzen, ez ideia berritzaileak sortzen. Izan ere, egon badaude absentismo mentalaren inguruan doktorautza egingo luketenak.
Parte hartu dute, kasu honetan, sindikatuak, enpresen ordezkariak eta gaian aditu diren beste hainbatek. Ez da gutxi, gure egunerokotasunean ia erotzeraino eramaten gaituen gai baten inguruan eztabaida zabaltzea bakarrik, ez baita erraza gure ordutegiekin gure seme-alabek behar gaituztenean, haien ondoan egotea. Baina gaur seme-alabek behar nauten bezala, bihar edo etzi, aiton-amonek beharko naute. Kontziliazio eza ez da adin tarte bateko estualdia edo kontua. Haurrek gurasoen falta sufritzen dute, aita edo amaren eskuen igurtzi gehiago nahiko lituzketelako hainbatetan. Nerabe izatera iritsi aurretik jartzen zaie etxeko giltza sokan lepotik zintzilik. Etxera iritsi eta konpainia bakarra: telebista edo ordenagailua. Geroago, erlojuaren torturapean bizitzera kondenatzen gaitu kontziliazio faltak, eta bakardade krudelenera zahartzaroan. Beraz, zertan ari gara? Oraindik ez zaigu buruan sartzen lantokian egoteak, egote aldera, ez duela ekoizpena handitzen, ez ideia berritzaileak sortzen. Izan ere, egon badaude absentismo mentalaren inguruan doktorautza egingo luketenak.
miércoles, 2 de marzo de 2011
Euskalduna izan ala ez izan
XXI. mendean euskaldun izatea norberak egiten duen hautua da. Eta bi: ez dugu asmatu euskaldun konsziente egiten gure gazteak. Euskara dakitenen kopuruak gorantz erruz egin badu ere, euskararekiko eta euskal kulturarekiko atxikimendua pobreegia da. Horiexek dira aurreko astean Euskal Identitatearen inguruko jardunaldietan ateratako bi ondorio garbiak.Hizkuntza askotatik edaten dugu, globalizazioak zurrunbilo askotan murgilarazten gaitu. Eta nahaspila horretan, norberaren esku dago identitatearen aldeko apustua. Borondatean datza gakoa. Herri honen etorkizunak bezala, euskal identitateak ere gizarte igurtzitik eratortzen den elkarlanaren beharra du, nahiera bat ezinbestekoa da. Euskarari eta euskal kulturari bizkarra eman gabe bizitzea aukera bat da, kontrakoa beste bat den bezala. Euskaltasunarekiko grina hori zuku bihurtu zen frankismoan jasotako eskarmentuaren ostean.
Hori bai, euskaldun hoberenaren labelak banatzeari utzi eta bat egin behar dugu euskarak behar dituelako euskaldun peto-peto sentitzen direnak, euskaraz bizi diren ez abertzaleak, euskal kultura maite duten erdaldunak, euskarara erakarri daitezkeen euskotarrak eta gainerakoak. Jon Sarasuak bere hitzaldian esan zuen moduan, “guk hizkuntza asko ditugu, baina euskarak gu bakarrik gauzka eta euskarak lur hau bakarrik dauka”.
Asko egin da. Eta asko dugu egiteko.
martes, 22 de febrero de 2011
Zer gara gu?
Euskal Identitateaz hitz egiten dugunean, denok dakigu euskaldunok ez ditugula herritarrak adina arima, Lopez lehendakariak sinestarazi nahi digun moduan. Baina euskaltasunaren barruan, ez al dago zirrikitu asko?, Euskaltasuna adierazteko modu anitz?, Estetika bakarrari erantzuten dio akaso?, Ikur jakinei soilik?... Identitateaz bolo-bolo hitz egiten da baina aparraren azpian dagoena ukitu gabe. Demagogiarako gai mamitsua da askotan euskaldun sentitzen ez direnentzat. Parodietarako errepikaria beste askotan. Zer gara gu? Horra galdera. Gai horren inguruan hausnarketarako eta eztabaidarako tartea zabaldu nahi du Forum Azkoitiak. Azaroan “Familiaren eta Lanaren arteko Kontziliazioaren inguruko Jardunaldiak” antolatu genituen eta aste honetan Euskal Identitatea izango dugu hizpide Azkoitiko Elkargunean.Xabier Euzkitze bertsolari eta kazetaria arduratu da ekimena hezurmamitzeaz. Ikuspegi bat baino gehiago biltzea dugu helburu eta gonbidatuen maila ikusita, ziur horretan lagunduko digutela. Blog orri honetan bertan duzue egitaraua “Forum Azkoitia”n klikatuz. Nik aurrerapen bat besterik ez dizuet egingo. Euzkitzek aurkezpenean esan zuen moduan, “Iparragirrek hala abestu zuen: “Ara España, lur hoberikan ez da Europa guziyan”. Ze Espainiataz ari zen? Ez al zen ba euskaltzalea? , Euskaltzalea izateko modu hori logikoa ote da? Bigarren Karlistadan nola sentitzen genuen euskal nortasuna? Zer terminologia erabiltzen genuen?”. Galdera guzti horiei fundamentuzko erantzunak bilatzen saiatuko gara jardunaldietan. Jon Sarasuak, Iñaki Egañak, Tere Irastortzak eta Terexa Lekunberrik hartuko dute parte lehenengo egunean. Bigarrenean, berriz, Andoni Olariagak eta Joseba Etxarrik. Amaiera mahai-inguru batekin emango zaio. Patxi Baztarrikak, Ramon Etxezarretak eta Joxerra Gartziak hartuko dute parte. Euskal identitatea… bakarra ote? Horixe da hirukoteari luzatuko zaion galdera eta solasaldia abiatzeko Euzkitzek Txillardegik eta Martin Ugaldek elkarri idatzitako gutunak ekarriko ditu gogora.
Ondorio bat beti baita, hemen badela herri bat, herri izan nahi duena, halako edo holakoa baina herria, Euskal Herria.
Gonbidatuta zaudete!
martes, 15 de febrero de 2011
Ongi-etorri!
Esto es como ver un partido de fútbol en 3D. Estás dentro del césped, alerta, es a ti a quien Iniesta te pasa el balón, estás a punto de chutar… te concentras, das un cabezazo y ¡gol!. En un momento de despiste, casi me subo la camiseta y me acuerdo de la familia entera, olvidándome de que me pueden multar. Así es como vivimos el nuevo escenario político.El balón empieza a rodar. El balón lo tienen los otros. Otros que quieren integrarse en nuestro equipo tras aceptar las reglas de juego. Sí. El primer tiempo ha pasado. Dejando lesionados a unos. Con tarjeta roja a otros. Parte del público llora. Otros mantienen la esperanza de remontar en la segunda parte. Todos estamos cansados. Pero tras el descanso, reaparecen las fuerzas. Cambian las caras. El entrenador cambia fichajes. Al público le ha sentado bien el bocata del descanso. El reloj se pone a cero. Todos juntos empezamos a disfrutar del partido. Rivales en el campo, compañeros fuera del campo. Hay que ganar. Hemos perdido demasiados partidos. Tenemos una oportunidad. Tardía. Pero, como digo, la historia ni empieza ni acaba con uno. Aunque no puedo evitar algunas preguntas: esos veteranos del fútbol que añoran jugar y han cogido el balón, ¿visitarán a los que lesionaron?, ¿celebrarán goles junto con los que han protagonizado las peores patadas?, ¿se conformarán algunos sin boicotear nada en los vestuarios?, ¿jugará el partido del 22 de mayo?...
La izquierda abertzale se ha puesto la camiseta de los demócratas. Y hasta corbata.
Eutsi horri. Ongi-etorriak!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)